Anneke's Stekje

In de bus in Addis Abeba

"Ethiopia too much problems"

Als ik 's morgens in alle vroegte sta te wachten op een plek in een van de minibusjes, het lokale vervoer in Addis Abeba, is het verkeer al volledig vastgelopen. Om toch enigszins vooruit te komen, wordt van de tweebaansweg al gauw een vijfbaans gemaakt. Het lijkt wel of heel Addis Abeba gelijktijdig beweegt, de ene helft is gemotoriseerd, de andere helft loopt. Het verkeer is zo'n chaos dat het me verbaast dat er niet voortdurend ongelukken gebeuren. Blijkbaar is iedereen goed op deze chaos ingesteld en verwacht men niet anders dan dat er links en rechts wordt ingehaald, zigzaggend wordt gereden en er ook nog her en der ezels en koeien oversteken. Toeteren mag en daar wordt driftig gebruik van gemaakt!

Minibusjes zijn er in grote getalen en meestal zitten ze afgeladen vol. Ze hebben vaste routes en als je deze kent, kun je je redelijk snel verplaatsen in deze hectische stad van 3,5 miljoen. Ze rijden zo hard mogelijk en vertrekken het liefst als ze helemaal vol zijn. Het team bestaat uit een chauffeur en een bijrijder, die het geld int en door een open raampje de route schreeuwt. Het zijn zeer behendige en snelle jongens, goed getraind in het interpreteren van lichaamstaal en voor je het weet, hebben ze je in hun busje geduwd. Waar elders in Ethiopië tijd een rekbaar begrip is, is tijd hier wel degelijk geld.

De bijrijder van vanmorgen is een charmante, mooie jongen. Ik geniet ervan hoe hij op een speelse en uitdagende manier zijn busje volkrijgt. Hij heeft er zelf ook lol in. Als we weer rijden, vraagt hij me waar ik vandaan kom. Holland? Dat is goed. Goed land, goede mensen. En wat doe ik in Ethiopië? Ben ik voor de eerste keer hier? Ik vertel hem dat het m'n vijfde keer is en dat ik nu minstens een jaar wil blijven in verband met werk. Ik werk met twee Ethiopische vrouwen samen, die toevallig allebei Zawditu heten. De ene Zawditu heeft twee kleuterschooltjes opgericht en wil behalve het aanbieden van onderwijs, de gezinnen ook helpen bij het verwerven van inkomen. De andere Zawditu vangt 50 kinderen op, wezen, die zonder haar hulp op de straat aangewezen zouden zijn. We gaan samen ideeën en plannen ontwikkelen en ik zal me inspannen om zowel in Nederland als in Ethiopië fondsen te werven om dit werk mogelijk te maken.

De jongen vindt het een goed plan. Hij kent ook een andere organisatie die zich bezig houdt met het welzijn van kinderen. Als ik hem vertel dat mijn organisatie Meskerem heet, moet hij lachen om de Amhaarse naam, het betekent Nieuw Begin.

Ethiopië too much problems, zegt hij als ik uitstap. Dat kan ik beamen. Zeker in een stad als Addis Ababa, waar veel mensen naar toe komen om hun heil te vinden, is er een concentratie aan armoedeproblemen. Even later kom ik bij het kleuterschooltje aan en hoor ik de kinderen al van een afstand klassikaal het Amhaarse alphabet oefenen. Een uur later doe ik met Dawitt, mijn leraar, hetzelfde. Het alphabet bestaat uit 33 letters, elke letter kent 7 klanken en verandert per klank ook van vorm. Ik vind het een interessante taal en wil het graag leren, ook om met iedereen te kunnen communiceren en niet alleen met de mensen die Engels spreken. Volgens Dawitt, kan ik de taal over drie maanden vloeiend spreken en schrijven, maar daar ben ik niet zo zeker van!

Addis Abeba, 22 februari 2000