Anneke's Stekje

Een kerkdienst

Een man met een enorme bijl splijt het hout op de binnenplaats van het opvanghuis van Zawditu Meshesha. Met doffe slagen bewerkt hij de boomstammen tot gelijkvormige blokken, die als houtvuur zullen dienen. Een van de kinderen neemt me aan de hand mee naar binnen, waar Zawditu Meshesha en haar zoon Tefeteri Worku me warm welkom heten. Vandaag gaan we naar Kota Be, aan de rand van Addis Ababa, waar Tefeteri bezig is een gebouwtje neer te zetten voor drie graanmolens. Daarna ben ik uitgenodigd om een kerkdienst aan huis mee te maken.

Onderweg laat Tefeteri me de tekeningen en berekeningen zien. Na een zorgvuldige behoeftenpeiling is Kote Be als plek uitgekozen om de graanmolens te plaatsen. De bedoeling is om met deze molens uiteindelijk genoeg te gaan verdienen om de kosten van het opvanghuis te dekken.. Het is een goed plan, het is belangrijk dat er strukturele inkomsten komen. Nu is men teveel afhankelijk van incidentele giften en dat legt een voortdurende druk op iedereen, waardoor het leven meer overleven wordt. Het gebouwtje, gemaakt van houten palen en golfplaat, ruikt nog naar nat cement en ziet er goed uit.De eerste molen is ook al geplaatst en Tefeteri is met recht trots op dit mooie resultaat! Op het terrein is verder een klein lemen huisje gebouwd, dat bewoond wordt door een gezin uit het opvanghuis.Dit gezin bewaakt het gebouwtje en zal, als de molens in gebruik zijn, meewerken en meeverdienen , zodat ze een zelfstandig bestaan op kunnen bouwen.

Een goede vriend laat zich voor de tweede molen sponsoren tijdens zijn marathonloop in Amsterdam en als ik dat aan Zawditu en Tefeteri vertel, zijn ze zichtbaar ontroerd door dit goede initiatief! We hopen dat het hem lukt en dat we ook de derde molen met fondsen vanuit "Meskerem" kunnen bekostigen. Om echt rendabel te zijn , zijn er drie molens nodig. Een voor teff, waarmee in Ethiopië het dagelijks voedsel, injerra wordt gebakken, een voor mais en een voor berberi, rode peper, een onmisbaar ingredient in de Ethiopische keuken.

Als we terugkomen bij het opvanghuis, zijn de kinderen al druk bezig de speciale kerkdienst, die eens in de maand gehouden wordt, voor te bereiden. Met veel devotie en gefluister wordt in de huiskamer een soort altaar ingericht, met verschillende afbeeldingen van Maria en Jezus, een kruis en een kaars. Het geloof, van de Ethiopisch Orthodoxe Kerk, speelt in dit huis een belangrijke rol en is een bindende kracht. Vanuit dit geloof en gevoel van medemenselijkheid is Zawditu acht jaar geleden begonnen met het opvangen van vier gezinnen, die ontheemd waren geraakt tijdens ernstige konflikten in het zuiden.Duizenden mensen zijn in die periode omgekomen, verjaagd en gevlucht. Eenmaal begonnen met het opvangen van deze gezinnen, kwamen er al gauw verzoeken om ook wees- en straatkinderen op te nemen.

In minder dan een jaar bood Zawditu in haar huis onderdak en verzorging aan niet minder dan 49 personen, merendeels kinderen. Uiteraard was haar woning niet berekend op zoveel gezinsuitbreiding! Inmiddels wonen wegens ruimtegebrek een paar volwassenen en oudere kinderen in twee lemen huisjes in de buurt. De overige kinderen slapen met z'n tweeën of vieren bij elkaar in bed. Er is een kleine ruimte waar in twee ploegen gegeten wordt. De "keuken" is onder een afdakje van golfplaat, dat met stenen en plastic bij elkaar gehouden wordt en door gebrek aan ruimte en ventilatie erg rokerig is. Het voedsel bestaat uit injerra met een saus van linzen of kool, soms aangevuld met een beetje vlees. Er is een w.c., een gat in de grond, afgeschermd met een muurtje van golfplaat. Een douche ontbreekt.

Het is aan de zorgzaamheid van de volwassenenen te danken dat er onder deze minimale hygienische omstandigheden geen ernstige ziekten zijn. Zo beperkt als de materiele omstandigheden zijn, zo groot is de zorg voor elkaar! De oudere kinderen helpen mee in de verzorging van de kleintjes en wat er is aan kleding en schoeisel, wordt gedeeld. Ook gaan alle kinderen naar school.

Er is veel aandacht voor het emotionele welbevinden van een ieder en voor het verwerken van de trauma's die in het verleden zijn opgelopen.De dienst van vandaag zal daar ook aandacht aan besteden. Als iedereen op de grond heeft plaatsgenomen, begint het zingen. Ik hou van de gezangen van deze kerk, het zijn melodieen waar ik innerlijk rustig van word en die heel harmoniserend werken. De dienst duurt drie uur, het zingen wordt afgewisseld met bijbelles en bidden. Er wordt ook voor de hongersnood gebeden, die in dit land zo veel mensen bedreigt. Het geheel wordt afgesloten met een stukje brood en een kopje thee. Iedereen ziet er opvallend zacht en open uit en is in de bijzondere sfeer die gecreeerd is, even verlost van de dagelijkse zorgen om het bestaan.

Addis Abeba, Pasen 2000