Manasebosh

een thuis voor schoenpoetsers

De groep voor het huis

In Debark, een dorp op bijna 3000 meter hoogte in het Simiengebergte in noord Ethiopië, heeft Meskerem met behulp van de lokale bevolking een huis opgezet voor schoenpoetsers. In het huis wonen 11 jongens, die voorheen overleefden door te proberen geld te verdienen met het poetsen van schoenen.

Sommige jongens zijn al op jonge leeftijd wees geworden. Enkele kinderen hebben nog wel familie, maar deze zijn zo arm, dat het voor hen niet mogelijk is voor de kinderen te zorgen. De situatie van de jongens was zeer schrijnend. Met het schoenen poetsen verdienden ze te weinig om zichzelf te onderhouden. Ze hadden vaak niet te eten of aten één keer per dag. Soms kregen ze wat kleding van voorbijtrekkende toeristen. Ze probeerden naar school te gaan, maar deden dat vaak ook niet vanwege geldgebrek. Ze sliepen buiten of bij een bekende. Een paar huurden samen een golfplaten afdakje. Het leven was een voortdurende strijd om te overleven.

Meskerem heeft voor deze groep een huis gehuurd en eenvoudig ingericht. Een huismoeder en assistente zorgen voor het eten en geven de jongens structuur en begeleiding in hun nieuwe leven. De jongens zijn zelf verantwoordelijk voor de andere huishoudelijke taken. Ze gaan elke dag naar school en kunnen genoeg tijd besteden aan hun huiswerk. Een bestuur, bestaande uit enkele verantwoordelijke en gerespecteerde mensen van de gemeenschap, biedt de jongens steun en hulp bij hun ontwikkeling.

Het leven heeft voor de voormalige schoenpoetsers perspectief gekregen. Ze roepen nog vaak: "Manasebosh!" ("dit had ik niet verwacht!").

Birara (één van de jongens) heeft zijn levensverhaal geschreven wat uit het Amhaars vertaald is.